دو بیتی

 

شــاه بیت نغز هر غزل عاشـــــــقانه یی

ای آفتاب روز، خیال شــــــــــــــــبانه یی

در دست آفریدهءدنیا و عشـــــــق و جان

پیـــــــــــــــوند روح و باور یاد یگانه یی

 

نور ســــــــــــــــواد ديدهء بيناست ياد تو

ذکر و خيال و عشــــــق و تمناست يادتو

از بهر عاشـــــقانه ترين لحظه هاي من

ساز و ســـرود و روح مسيحاست ياد تو

 

 

هدیه

هدیه

چشمت رهی به کشـورجان تحفه می دهد

ره توشــــــهء بـرای گمان تحفه می  دهد

 

عطـــــــــر درخت ســـیب مشام مرا گرفت

بوی بهــــــــــــار بهر خزان تحفه می دهد

 

در تنگنـــــــــــــایی بی مددی ها تعارفت؛

در لحظــه های سخت امان تحفه می دهد

 

در نیمه های شـب به هراس سفر، چراغ

نامت به ره یابی مان تحفــــــــــه می دهد

 

آن آیت(( ولاتهنــــــــــــو)) از قرآن پاک

از آن جهــــــان نوید گران تحفه می دهد

 

وقتی که کم شـــــــوی به خدا در دیار دل

آن رب خرد برای گمـــــان تحفه می دهد

۱۰ سرطان ۱۳۸۵