اهدا به جانباختگان و متأثرین حادثه ۲۸ جدی به ویژه (رشاد) کودک 10 ساله خریطه فروش که قربانی وحشت شدند!
گلولهء چهارم
پيش از گلوله باران شدن بايست بدانيم :
- امنيت مردم و دارايي هاي عامه طبق قانون از وظايف دولت ميباشد.
- با موجوديت 50 کشور دنيا به بهانه امنيت و مبارزه بر ضد تروريزم در افغانستان مهاجمين حق دارند وارد پايتخت شوند و هر فعاليتي انجام دهند؛ نوش جان شان!
- تا زمانيکه نيروي امنيتي بر بنياد فکر ملي و به وسيله سرمايه ملي ايجاد نشود، توقع بيشتر از اين سود ندارد.
- براي وکلاي افغانستان انتخاب مجدد وزراي شانرا مبارکباد عرض ميداريم!
- تهاجم ديروز براي مختل ساختن تجمع قسم خوران در ارگ بود و شايد هم در پاسخ به طرح مصالحه ملي رييس جمهور.
- و سرانجام کدام پيوند و پيامد ويژه ی در کنفرانس لندن ندارد.
تکرار فاجعه
ديروز دوشنبه ۲۸ جدي مطابق 18 جنوري 2010 کابل همانند يک سال قبل از امروز براي چهارمين بار آماج شليک گلوله ها و انفجارات پيهم قرار گرفت.
بي سابقه نبود
رسانه هاي داخلي افغانستان اين واقعه را "بي سابقه" عنوان کردند. در جريان دو سه سال اخير اين چهارمين بار بود که کابل مورد تهاجم همگون قرار گرفت. نخستين حمله در جشن پيروزي ۸ثور، دومين حمله زنجيره ي در ۲۳ دلو پارسال، سومين در جاده ميوند بالاي پشتني بانک تابستان امسال و چهارمين؛ تهاجم ديروز که همگوني هاي بسياري (از لحاظ تاکتيک هاي بکار گرفته شده) با گذشته داشت. به هر صورت؛ گذشته از چندین واقعه کوچک دیگر... کابل براي چهارمين مرتبه آماج تهاجم زنجيره يي گشت اما...
چرا؟
اگر کوتاه پاسخ بدهيم: زيرا که توجه به پروژه هاي مصروف سازي مردم بيشتر است نسبت به برنامه هاي مصوون سازي مردم!
اگر به جزييات بپردازيم؛ ناگزير بهانهء آسان سي سال جنگ، وضعيت در حال گذار از بحران، مداخلهء کشورهاي همسايه و منطقه و به سطح کلانتر عدم هماهنگي منطقوي و جهاني در مبارزه ضد هراس افگني از شمار اسبابي اند که عامل عمليات شورشيان شمرده ميشوند.
ارگ محاصره است
در افغانستان دو مسلک ناخوانده متخصصين بسيار دارد؛ يکي سياست و دومي طبابت. حتا وقتي سوار تکسي ميشوي گمان ميکني وارد استديوي گفتمان تلويزوني شده باشي؛ يک روز راننده تکسی با مسافرانش از اعمار ساختمان عزيزي بانک در مجاورت ارگ قصه ميکرد. گفتم جالب است، گلبهار سنتر سيزده طبقه يي و عزيزي بانک در کنار قصر رياست جمهوري، وزارت خارجه ومعارف ، فروشگاه افغان و سينما آريانا همسايه هاي وزارت عدليه، ماليه و هوتل سرينا، مصطفي هوتل در ميان وزارت داخله و امنيت ملي؛ هوتل سپين زر و چند مسافر خانه ديگر همسايه هاي وزارت فرهنگ و معارف. آيا مقامات ذيربط امنيتي از اين سنگرهاي سوق الجيشي نميدانند؟
...آب گرم
امروز در قرن 21 عقب مانده ترين کشور ها نيز سيستم شهري اين چنين ندارند که محلات رسمي، رهايشي و تجاري همه مشترک باشند در حاليکه ما چهار تا پنج وزارت براي انکشاف، اعمار و شهرسازي داريم ولي هنوز هم براي عصري ترين!!! ساختمان تجاري در مجاورت قصر رياست جمهوري جواز تعمير صادر ميشود. چي فکر ميکنيد؛ سزاي اين حکومت چيست؟
توقعات بيجا + اظهارات پراگنده
سخنگوي دولت بجاي اينکه قبل از همه از مردم افغانستان معذرت بخواهد، براي متضررين واقعه صبر استدعا کند و بعد نيروهاي امنيتي را مورد تحسين قرار دهد و در گام آخرضعف مديريت نظام را بپذيرد، دو پاي را در يک موزه کرده و هي از مردم توقع دارد که دولت را تحسين نمايند. در حاليکه رييس جمهور مردانه وار در مجلس وزرا اعلان کرد:" دولت ها چيزي نکرده اند و در امتداد تاريخ هميشه ملت افغانستان ازکشور پاسداري کرده است."
سخنگوي وزارت دفاع ورود به فروشگاه را دست کم گرفت و چنان ادعا کرد که گويا امنيت محلات عامه از وظايف دولت نيست و دولت فقط ملزم به تامين امنيت خودش ميباشد و خير.
و خيلي ها جالب است که سخنگوي وزارت داخله (مقام درجه يک تامين کننده امنيت شهر) از پاسخ به پرسش چون و چراي اين ماجرا فرار کرده و اظهار داشت: در وضعيتي نيستند که زيرا بگويند!
نوشداروي بعد از سهراب
ضمن سوگواري با آسيب ديدگان واقعه و پاسداري از شهامت فرزندان جان نثار افغانستان که براي حراست و آزادي افغانستان سينه هايشانرا سپر و دست هايشانرا خنجر ساخته اند، قابل توضيح ميدانم که لايحهء وظايف و تقسيم کار هر سه قوهء نظامي روشن است و يقينا مردم از نيروي هاي نظامي انتظار تغيير در تاکتيک و فعاليت جدي را دارند. چه مهاجمين از روش هاي همسان براي چندمين بار استفاده کردند ولي روش نيروهاي دولتي کما في السابق!
دولت با آنکه سربلندانه از فعاليت خويش در مهار کردن تهاجم ديروز سخن زد ولي اين به نوشداروي بعد از سهراب ميماند. براي مهاجمين مجال شليک يک مرمي در درون شهر آنهم در مقابل ارگ بزرگترين دستاورد و پيروزي محسوب ميشود چي رسد به اينکه پنج فرد مهاجم در برابر دولت پنج ساعت مقاومت نمايد.
يک شهکار!
اگر به خاطر تان باشد در نومبر 2008 به دنبال حمله بر دو هوتل در شهر ممبي هندوستان، بعد از پايان عمليات وزير داخله و امنيت هندوستان در برابر نمايندگان ملت شان، رسانه ها و تمام دنيا از آنچه کوتاهي در وظايف شان خواندند؛ جسورانه اعلام استعفا کردند. اين نه به معناي پيروزي دشمن شان بلکه يک شهکار بزرگ ملي و سياسي و آموزهء ماندگار در تاريخ هندوستان و منطقه بود.
متاسفانه که ما هيچگاهي و هرگز از تاريخ نه آموخته ايم و همين ناکامي بزرگ ماست.
گوارا بود که مقامات هر سه نيروي امني و محافظتي کشور هنگامي که در مقابل دوربين رسانه ها و عقب انبار از مايکروفونها قرار گرفته بودند؛ بجاي اينکه مثل وکلاي مدافع براي براأت دادن خويش و ستايش هاي دروغين ميپرداختند در پيشگاه خدا و مردم افغانستان از تقصير در وظايف شان عذر خواهي کرده و استعفاي خويش را اعلان ميکردند.
آيا در سی مليون نفوس افغانستان سه نفر برای عهده دار شدن قوای نظامی پيدا نخواهد شد؟ آه از قحطي آدمها!
29 جدي 1388
م :
ن : داکتر یاسر وحید
